شاگردی تصمیم گرفت به دیداراستادی که در دوردستها زندگی می کرد برود پس ازمدتها سفر درمیان
کوههایی بلند استاد را پیدا کرد، گفت من نیاز دارم بدانم که اولین قدمی که باید در راه ومسیرموفقیت
برداشته شود کدام است استاد شاگرد را از کوه به پایین برد و آن را به نزدیکی چاهی راهنمایی کرد از
اوخواست به انعکاس تصویرش درآب نگاه کند شاگرداطاعت کرداما استاد با پرتاب تعدادی خرد سنگ به
درون چاه باعث گردید سطح آب تکان بخورد شاگرد گفت تا مادامی که شما به سنگ اندازیتان ادامه
بدهید استاد من نمی توانم چهره ام را مستقیماً در آب ببینم استاد گفت : به همین ترتیب که دیدن
چهره در آب خروشان غیرممکن است همچنین در جستجوی موفقیت ذهنمان اگر مضطرب ودلواپس آن
باشدغیرممکن است ،

این اولین قدم است .....آرامش

 

اگر حسین ما نبود عشق این همه زیبا نبود         چیزی به اسم عاشقی تو سینه ی دنیا نبود

ولادت امام حسین(ع) را به همه ی دوستای مهربونم تبریک می گم.

درکوی نیک نامی مارا گذر ندادند                گر تو نمی پسندی تغییر ده قضارا

                     

هر كجا هستم ، باشم .

آسمان مال من است .

پنجره ، فكر ، هوا ، عشق ، زمین ، مال من است .

چه اهمیت دارد

گاه اگر می رویند

قارچ های غربت ؟

 

من چرا آمده ام روي زمين؟
در يکي روز عجيب، مثل هر روز دگر، خسته و کوفته از کار، شدم منزل خويش
منزلم بي غوغا، همسر و فرزندان، چند روزي است مسافرهستند، توي يک شهر غريب
فرصتي عالي بود، بهر يک شکوه ي تاريخيِ پر درد از او . . . . . . .
پس به فرياد بلند، حرف خود گفتم من
با شما هستم من!
خالق هستيِ اين عالم و آن بالاها . . . .!
من چرا آمده ام روي زمين؟
شده ام بازيچه؟ که شما حوصله تان سر نرود؟ بتوانيد خدايي بکنيد؟
و شما ساخته ايد اين عالم، با همه وسعت و ابعاد خودش، تا به ما بنماييد،
قدرت و هبيت و نيروي عظيم خودتان؟؟؟
هيبتا، ما همگي ترسيديم! به خداونديتان، تنمان مي لرزد . . .!

ادامه مطلب

                    بـه دنيا آمدم يکبـار ديگــر                     

 ميان يک اتاق تنــگ و بــاريک                       خيـال باطـل و افـــکار تـاريـک
نمي ديدم جـهان و روز زيبـــا                        نــديدم هرگـز آن چشـم فريـبا
نديـــدم آدمــي لبخنـد دارد                          نــديدم دســت و پايم بنـد دارد
نه حس کردم محبت را نه غم را                   نه هستـــي آور ما از عـدم را
نـديدم من بهــار و رنـگ دريـا                        نه حتي شاخه اي گل را به رويا
نـه اشک همسر و لبخنـد مـادر                    نـه دستان بـرادر، مهـر خواهـر
نـه عمــق نافـذ چشمـــان بابا                     نـه رقص شعله را، اينقــدر زيبا
ميانِ ايـن فضايِِ چون تَـهِ ديـگ                    رهـا گشتم مثــال دانه اي ريــگ
فقط لـه کـردن انسانيّـــت بـود                     فقـط پوشانـدن حقانيّـت بـــود
به لوليــدن مثال کــرم درهـــم                    چه فخري مي فروشيـم باز برهـم
دلم خوش بود من هم زنده هستم             ميــان مردمــان، تابنــده هستـم
سکوت وسردي و تاريــکيِ تنـگ               شب و روزم فقط جنگ و فقط جنگ
به ناگـه شعلـه اي از دور تابيـد                 دلاور عـاشـــقي از دور ناليــــد
به پـژواک صــدايش گـوش دادم                دو چشـمم با نگاهش جوش دادم
کــــلامِ زنـــده او را شنيــــدم                  نـگاه عاشـق آن دوسـت ديـــدم
خداونــدا چـه احســاس عـجيبي             چـه مي بينم عــجب حال غريبي
چه خوش حالي، چه احساس رقيقي       خوش آمــد گـفت، دنيــاي حقيقي
عجب نوري، عــجب زيباسـت آدم             عجب عشقـي، عجب بيتاست آدم
تو گـويي من دوباره زنـده گشتم              ســراپاي وجــودم خنـده گشتم
بديـــدم اشکهـــاي روي گـــونه                عجب صبري، عجب حالي، چگونه؟
بديـــدم عشــق را در نـــوع آدم                بـــديدم خـوبي وپاکــي دمـادم
بــديدم چشــم خيسـم را دوباره              بـديدم زنــدگي را هست چـــاره
بگفتــم عشـق باشــد از برايــت              بـه سـوز دل بـه من گفتي فدايت
فـــداي تـو فــداي او مـن و مـا                 چـه زيبــا بــود پـايـان معمّــا
درود مــا بــه کُــــــلِّّ آدميّــت                  بـه مــردان وزنــانِ بي هــويّت
بـه آن گم کــردگانِ راه مقصــود               بـه آن عصيانگـرانِ ضـدِّ معبـود
همـه يک پيکـر و وصليـم با هـم              بـه اخمي هـم نمي جنگيم با هـم
خـوشا بر حال ما بر اين رهايي               ز هـر کين و ز هر گونه جـدايي
بـه دنيا آمدم يکبـار ديگــر                      رهـا گـشتم من از افکار ديگر  

اگر در مقابل چیزی ایستادگی کنی آن چیز با تو مقابله می کند.

                                                                                             انیشتین

ای کاش همه می دانستیم ......

 به کجا چنین شتابان

گون از نسیم پرسید

دل من گرفته زین جا

هوس سفر نداری زغبار این بیابان

همه آرزویم این است چه کنم که بسته پایم

 به کجا چنین شتابان

به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم

سفرت به خیر اما تو ودوستی خدا را

چواز این کویر وحشت به سلامتی گذشتی

به شکوفه ها به باران (به شریف ،به تهران) برسان سلام ما را.